Alhambra (arab. czerwona wieża) to jedno z najwspanialszych miejsc w Hiszpanii. Była siedzibą emirów Grenady, służyła jako główna kwatera wojskowa, ośrodek administracyjny i rezydencja królewska.

Z zewnątrz była to twierdza obronna z 27 wieżami. Wewnątrz dziedzińce, korytarze i ciągi wodne łączą się w olśniewającą całość. Wszechobecne, przepyszne zdobienia w postaci płytek ceramicznych, rzeźb kamiennych, arabesek i zadziwiająco wyszukanych wzorów kaligraficznych niektórzy uważają za szczytowe osiągnięcie muzułmańskiej sztuki zdobniczej na zachodzie: delikatnej, eleganckiej i technicznie doskonałej. Inni sądzą, że całe to miejsce tchnie dekadencją.

W Alhambrze znajdują się: Dziedziniec Mirtów (zasadzonych przy rabatach przy sadzawce), Sala Dwu Sióstr (dwu białych marmurów wbudowanych w podłogę), Dziedziniec Lwów (z fontanną ze stojącymi wokół niej 12 lwami) i Sala Ambasadorów (stworzona na podobieństwo raju).

25 suwerennych władców z dynastii Nasrydów panowało tu przez 250 lat. Alhambra była ostatnim punktem oparcia Arabów w Hiszpanii. Po roku 1492, w którym została zdobyta, przez długi czas służyła za więzienie, później (w XIX w.) została odbudowana z zachowaniem pierwotnego stylu.

Dziś jest to imponujący zabytek, pokazujący wspaniały dorobek cywilizacji islamu. Twierdza Alhambra w 1984 roku została wpisana na listę światowego dziedzictwa kultury UNESCO.